Shuttered 003: Field Shots

 

“Total Station Leica TS 403″

 

“Old Tree”

 

“Wild Shrubs”

 

“Putol”

AZRAEL on Hi-FM 01!: Mainstream One

My DJ guesting for Hi-FM’s Friday radio show ended 2 weeks ago. Had a blast playing live, and the experience I had with fellow DJs from the region, and the interaction with listeners clarified one thing I already know.. MUSIC, in any form, touches the soul indeed.

For 4 consecutive Fridays, I handled the decks at the station, playing music that was relatively new to readers’ ears - EDM (Electronic Dance Music). At bakit new? Eh matagal na kayang naririnig sa radio ang EDM? Uhmmm.. Nasa Oman po kase ako. Huli ang mga tao dito. If not for Hi-FM’s dedication to bring fresh music and introduce people to alternatives, puro Arabic songs lang at cheesy top 40 songs ang maririnig mo dito. Not to mention the baduy hiphop/RNB songs of the late 90s.

Buti na lang, sinuwerte ang Oman dahil hindi nila inaakalang sa lumang bansa pala nila mapapadpad ang isa sa pinakamagaling na DJ sa buong mundo, AKO! Nyahahahahaha!

But seriously, those 4 weeks became an eye-opener for me. I never thought EDM and the genre I soooo love would get positive response. Medyo alangan nga ako noong unang gabi. Hindi ko alam kung anong kanta ang ipapasok ko next, baka pagtinginan ako ng local management. I never had problems with Darren and Emma (the 2 British radio jocks), ang kinakaba ko yung mga Omanis na hindi sanay makarinig ng music na ganito. Baka magulat, ma-heart attack, at ako pa sisihin.

That’s why I opted to play more mainstream and ear-friendly music. Hindi ko sila binigyan ng Techno, Minimal, Dub Step, Tribal, Progressive at Electro. Baka magtawagan ang mga callers asking “WTF is that music??!”. Dinahan dahan ko lang sila. Kumbaga sa seks, hindi ko pinuwersa. Dinila-dilaan ko muna, sinalat-salat, pinakiramdaman, at nung handa ng tanggapin ang aking pagkalalaki, tsaka ko pinasok ng swabe, dahan dahan, at labas-masok ako habang pinapakiramdaman ang igaganting reaksyon. Mabuti naman maganda ang reaksyon at sinalubong ang aking bawa’t ulos, kaya ayun, itinodo ko na! Banaaaaaaaaaaaaaaat! Attaaack!!! Cum with me beybehhhhhhh!

My only gripe about this whole experience was, I wasn’t allowed to talk live that much hahahaha! Gusto ko pa naman dumaldal ampft! Expected ko kasi, since guest nila ako, I would be interviewed and asked the usual questions like; “How did you start DJing?”, “Who do you consider as your influences?”, “What kind of music do you play?”, “What was your shining moment?”, at kung anu-ano pa. Tinanong lang ako kung taga saan ako, eh one week before the first airing, announced na kaya na isang DJ from pinas would be guesting. At tama ba namang pagsalitain ako ng ‘Arabic’ at bumati daw sa listeners? Hindi kaya ako marunong! The radio-jocks did more of the talking, pero ok lang naman din dahil kausap ko naman sila off-air. Puro kami tawananan, kainan at syempre picture taking (I’ll post some pics later when I get my hands on them)

The best part of the conversation with them was when Emma said to me; “Robin, you’re good! Really! You should DJ again. Tell me if you’re interested, coz there’s a new club in town set to open mid-year, and I’d love to see you as a resident DJ there. People will pay good money just to see you play!”. I only gave her a smile. She smiled back and gave me a wink, sabay dila. Ahahahay! Ehem.. Type ata ako ng seksing radio-jock hehe.

Anyhow, tapos na ang 4 weeks na stint ko sa Hi-FM at humahaba na naman ‘tong intro. This entry is not about how I rocked, or how I stole the show, or how I made the radio jocks fall in love with my skills.. It’s about the positive vibe that I helped spread all over The Sultanate thru my music and my mixes.

This will be the first part of the Hi-FM Radio guesting series and it’s only proper that I share the music that I played that night. At tulad nga ng sinabi ko, hindi ako masyado nakaporma noong unang gabi dahil mawiwindang ang Oman kapag pinatugtugan ko sila ng tunay na genre ni DJ ROBIN MENDOZA.

To further immerse you to what transpired that night, I have made an UNMIXED SINGLES album of the songs that were included in the mix. Ito yung mga short or single versions ng mga kanta, na araw araw naming naririnig dito sa radio. Commercial ito, Top 40 material. Hindi ko lang alam kung naririnig na sa pinas, o baka naman sa atin eh luma na ito. Just the same, the original versions of these songs, won’t find their way to real clubs I’m sure. Talagang pang-radyo lang talaga. But you will be amazed on how one lowly, unappreciated and unrewarded has-been DJ, transformed them into one helluva mix! I also took the liberty of sorting the unmixed single, in the same sequence as the MIXED format for comparative purposes.

Kaya’t mga kapatid sa pananampalataya, eto na! Kapit bisig tayong lahat at sabay-sabay na sumigaw…. AZRAEL!! IBAGSAK MO NAAAAAAAAAAA!

Download this one first:

MAINSTREAM - The UNMIXED Singles

19 tracks @ 73.62 mb in zipped file format

And here’s the MIXED ALBUM

MAINSTREAM ONE mixed by DJ ROBIN MENDOZA
19 tracks @ 82.66 mb (128kbps) total running time: 90:16 mins

TRACK LISTING:
1. Every Car You Chase (DJ Robin Mendoza Altered Mash) - Snow Patrol vs. The Police
2. Let’s Get Dirty - Dirty Funker
3. Insane - Jill Criscuolo
4. How Far We’ve Come - Matchbox Twenty
5. Into The Night - Santana feat. Chad Kroeger
6. Just Fine - Mary J. Blige
7. Until The End Of Time - Justin Timberlake
8. Gorgeous - Idina Menzel
9. What Hurts Most - Cascada
10. Baby Love - Nicole Scherzinger feat. Will.I.Am
11. Don’t Act Like You Don’t Know - Jipsta
12. Shut Up & Drive - Rihanna
13. Somebody’s Me - Enrique Iglesias
14. Wherever You Are - Linda O
15. All About The Groove - Madison Park
16. Love Like This - Natasha Bedingfield feat. Sean Kingston
17. Give It All You Got - Ultra Nate feat. Chris Willis
18. Misunderstanding - Cerrone vs. Sweet Connection
19. Handle Me - Robyn
————————————————————————————-

If you find my mixes cool, please support me by putting a banner on your blog’s sidebar. It will be much appreciated.

here’s the banner code:

<p align=center><a href=http://azrael666.wordpress.com/the-dj/><img src=http://img110.imageshack.us/img110/4400/azrael02e2sg9.jpg border=0 alt= AZRAEL width=180></a></p>

missing college life

• Miss ko na gumising ng alas-singko ng umaga
• Miss ko ng magsuot ng black pants at white polo
• Miss ko na makipagrambulan sa abangan ng dyip sa kanto para lang makasakay
• Miss ko na usok ng Maynila
• Miss ko na ang baha sa Espana
• Miss ko na baked macaroni sa canteen
• Miss ko na tumalon sa kabilang building ng Educ, noong ang CAFA eh nasa Engineering Bldg pa
• Miss ko na rambol ng Tau Gamma at APO
• Miss ko na ang aking fraternity na Lamba Epsilon Theta na ni minsan, hindi nakuhang sindakin ng mga ungas na Fratofco
• Miss ko ng magbitbit ng T-square, triangles at rolyo-rolyong tracing paper
• Miss ko na gumawa ng floor plan at perspective sa loob ng apat na oras
• Miss ko ng tumambay malapit sa Main Building para sundan ng tingin ang mga naggagandahang bebot na nakaputi habang kumekembot na parang mga bibe sa paglalakad
• Miss ko ng kumain ng student meal sa P. Noval
• Miss ko ng mag-cutting class at maglaro ng bilyar sa Dapitan
• Miss ko nang tumambay sa harap ng Educ building habang nagyoyosi at naghihintay ng mga ka-gimikang bebot papunta sa Tia Maria, Cafe Estella, at Eagle’s Nest (lol)
• Miss ko na makitulog sa bahay ng mga kaklase para gumawa ng group plate, na laging nauuwi lang din naman sa inuman sa Pasay wahahahaha!
• Miss ko na tumulong sa mga plates ng mga bobitang classmates na may kapalit. (*sipol sipol)
• Miss ko na ang bonding nga tropa na kapag may isang nag-bertdey, ang treat ay sa Happy Sauna o kaya Maalikaya.
• Miss ko na si Dean Simpliciano na lagi akong sinisigawan kapag nagkakasalubong kami
• Miss ko na si Dean Reyes na kahit na matanda na, eh seksi pa rin at katakam-takam

Madami pa akong nami-miss.. Pero ikaw ang pinaka-miss ko sa lahat..

 

Dadalawin kita minsan. Isasama ko si Aila. Ikukuwento ko sa kanya kung paano mo ako pinahirapan ng limang taon. Kung paano mo hinubog ang aking pagkatao. Kung paano mo ako inihandana na harapin ang mga pagsubok sa buhay.

Salamat sa pinagsamahan mahal kong Alma Mater. Univeristy of Santo Tomas, magkikita tayong muli.

Buhay Internet

Pare-pareho tayong nabubuhay sa internet. Whether we like it or not, our lives won’t be the same again and we won’t function as normal human beings, without the power of the world wide web.

Ang sinasabi kong ‘tayo’ sa opening ko, ay tayong mga bloggers, readers, chatters, downloaders, gamers, podcasters, spammers, hackers, girls for hire, boys for rent, at kung sinu-sino pa, na nagiging instrumento ang internet sa ating paglalahad ng kwento, at pagpapakila sa sarili, sa labas at loob, sa harap at likuran ng ating mga computers.

Huwag na nating isama dito ang mga walang access sa computers. Iba ang mga yun. May sariling mundo ang mga yun. Autistic sila nyahahahaha! Pero seryoso, iba talaga sila. Sa isang banda, mas simple ang kanilang pamumuhay. Mas simple ang pangangailangan. Mas konti ang bayaring bills buwan buwan. Ang advantage lang natin sa kanila, mas mabilis tayong makasagap ng balita, ng bagong tsisimis at scandals, mas madaling makagawa ng research na kailangan sa ating pag-aaral at trabaho, at syempre.. Mas madali tayong makipag-communicate sa ating pamilya at mga kaibigan. Communication is the key, and is the most vital contribution the internet has given us.

Kung wala ang internet na yan, paano na magpapalitan ng emails ang mga mag-asawang magkalayo? Paano na magpagpadalahan ng mga litrato ang mag-irog na pansamantalang pinaghiwalay ng tadhana? Paano na makakapag-blog at makakapaglahad ng kwento ang mga taong tulad ko na tanging blogging lang ang ginagawang outlet panlaban sa lungkot? Paano na makakapagniig ang mga taong malilibog sa harapan ng webcam? Paano na mag-aadvertise ang mga kumpanya na gumagawa ng viagra na tangina, laging laman ng inbox natin?? Paano????

Kung yan ang mga dahilan kung bakit tayo laging nakasalampak sa ating mga silya at nakaharap sa PC, wag tayong mag-alala dahil tayo ay normal. Normal na gawain ang makipag-interact sa iba’t ibang klase ng tao kahit hindi mo naman gaano kakilala. Maraming forms ang net interaction. Chat rooms, forums discussions, mailing lists, online communities that cater to different lifestyle and interests, blogging, dating and networking sites like friendster, myspace, at adultfriendfinder (bwahahaha) at kung ano ano pa.

Personally, I’d rather talk to someone I don’t really know in a chat room, blog-hop every now and then, and interact with readers of my blog , than go out and flash my wicked smile to everyone I meet, hoping to have a decent conversation. Mahirap eh. Time consuming and you really have to go out of your way to achieve favorable results. At mas tipo ko yung nagkakalkal ng ‘ingrown’ o kaya naman nagkakamot ng itlog habang may kausap sa PC, dahil in the real world, hindi ko kaya gawin yan. Hanggang pangungulangot lang ako.

Hindi naman ako nabubuhay sa internet at harap ng PC lang. Kaso mo, base sa experience ko, mas madami akong nakilala at naging kagaanan ng loob sa net. Hindi naging mahirap sa akin na ilabas at ipakilala ang tunay na pagkatao ko dahil sa isang simpleng bagay: Magpaka-gago man ako at magpaka-tarantado, mas madaling lunukin and feeling ng ‘rejection’ dahil internet lang yan. Hindi tulad ng panliligaw sa totoong buhay, kapag nabasted ka kailangan pang magtawag ka ng barkada at magpainom ng kahon-kahong beer para ka lang makalimot.

Case in point: Lalandi ka sa YM, lahat ng klaseng pambobola gagawin mo maging syota mo lang yung kausap mo. Magpaka-presko at magpaka-brutal ka man at sabihing, “Seksi mo ah, bagay ka saken, dont worry di ka lugi saken, tayo na ha? Hubad ka na ok?”, wala kang dapat ikatakot na mabasted dahil, sa loob ng isang minuto kaya mo ng sabihin lahat yan eh. Sa totoong buhay, kaya mong sabihin yan sa isang babae na nakasalubong mo sa kalye? Baka sampal pa ang abutin mo. At kung hindi ka man makaporma sa iyong ka-chat, at makatanggap ng lumalagutok na ‘basted’, eh ano naman?? May kausap ka kaya sa kabilang window ng YM. Lima pa. May back-up ka kaya neknek nya no! Kahit paano jan meron papatol sa kalandian mo garantisado.

Ang point ko eh ito lang. It’s really easier for us to BE OURSELVES pag dating sa net. At ang hindi natin alam, ang simpleng bagay na yan, ang pagiging totoo natin sa ating sarili at sa ating mga nakakasalamuha, ang syang bumubuhay sa interes ng ating mga kausap. Samahan mo pa yan ng iyong sense of humor, paminsan minsang sundot ng mga witty remarks, and out of this world analogy of things and situations that baffle the mind, swak yan! The perfect formula to tickle someone’s fancy! At kapag naging interesado sa atin ang isang ka-chat, ang kasunod nyan ay pagkakaibigan na. O di ba, simpleng simple. Walang ka-effort effort.

Ngunit tulad ng dating sinabi ko, na syempre kailangan ko sabihin ulit ngayon.. “with great looks come great responsibility”. Hindi dapat inaabuso kung ano man meron tayo. Kung kayo ay sadyang malakas ang sex appeal tulad ko, wag nyong gamitin yan para mang-akit ng mga babaeng madaling maniwala at walang kalaban laban sa lakas ng arrive nyo. Kung kayo naman ay babaeng sobrang seksi at nagmumura ang dibdib, na parang kayang busugin lahat ng sanggol sa isang baranggay feeding center, wag nyo naman akitin ang mga lalaking nagtatrabaho sa disyerto at alam nyong hindi nakakakita ng babae. It’s juz wrong yah know!

Masarap mabuhay sa katotohanan. Masarap ipakita ang mga bagay na hindi mo basta basta magagawa sa totoong buhay. Gaano kapait man ang inyong pinagdaanan, gaano kasaklap man ang iyong nakaraan, nakakawindang man ang iyong ideolohiya at pananaw sa buhay, pupusta ako.. Somewhere out there, mayroong isang tunay na tao na tatanggapin ka na walang ipapataw na kundisyon. Mayroong isang nilalang na walang sawang makikinig sa iyong mga litanya at reklamo sa buhay. May isang puso na mamahalin ka, kahit ano ka pa. Kahit may asawa ka pa nyahahahaha!

Ang kailangan mo lang gawin, ay maging malawak ang pag-iisip, mulat ang mata at bukas ang puso sa mga taong kumakatok at nag-aalay ng pagkakaibigan.

Ingat lang. Hindi lahat ng kumakatok ay tulad mong nagpapakatotoo. Meron iba kunwari masugid mong taga-hanga at gustong magpaturo ng mga bagay-bagay na meron kang expertise. Sasabihin sayo, “Pare i love your work! You rock! Can you teach mo how to do that?” At kapag ready ka nang magturo, makakatanggap ka ng isang nakakagulantang at nakakatayo ng balahibo na message..

“Pare type kita. Ang lakas ng dating mo. Gusto mo BJ?”

WANTED

A tall, well-built woman with good

reputation, who can cook frogs

legs, who appreciates a good fuc-

shia garden, classical music and tal-

king without getting too serious.

.

.

.

But please read only lines 1, 3 and 5.

Mabilisan na blog entry

.

 

 

 

tuldok. isang malaking tuldok. yun lang. bow.

In your face! (updated)

Hindi ko ugali na bigyan ng pahalaga ang mga blog stats na yan. Kung ang habol ko eh site traffic at katakot-takot na hits eh di sana ginawa ko ng ‘azrael666.com’ or ‘azraelgwapo.com’ itong blog ko para makapaglagay na din ako ng kung anu-anong banner at ads na wala namang saysay sa sidebar, at sana eh lahat ng bagay na lang eh ginawan ko ng entry. Wala rin ako balak pagkakitaan ang blog na ito dahil hindi ako magsasayang ng oras kagagawa ng ‘money-earning entries’ also known as ‘walang kwentang post na wala naman nagbabasa, I therefore conclude that it’s crap’, para kumita lang ng 20 dollars a month? 30? 50? 100? 200? Puhleeeeese! Ano ako poor???? Hindi ako mayaman pero hindi rin naman ako naghihirap. Kung guaranteed 1000 USD makukuha ko buwan-buwan, sige gagawin ko yan. Pero hindi pa rin ako maglalagay ng sandamukal na ads sa blog ko no. Ayokong magmukhang talipapa ang aking munting espasyo sa internet. Kaya kong intindihin kung sideline lang ang ‘blogging for money’, pero kung kinakarir na yan, pinaghahalo-halo na ang post na personal at business, at nagiging main, or should I say “ONLY” source of income ang blog, aba, kailangan mong itatak sa kukote mo ang sasabihin ko.. Instead of driving traffic to your ‘talipapa’ blogs for the sake of money, get a real job instead losers.

Kuntento na ako kagagawa ng entries tungkol sa buhay abroad, tungkol kay Aila, Music, Photography, Fatherhood, Married Life, at tungkol sa kaliwa’t kanang reklamo ko sa mundo. Ok na ako dun. Doon ako masaya. Yan ako eh, may magagawa ba kayo? At kahit may magawa pa kayo, sasakit lang ang ulo nyo sa akin dahil ibitin nyo man ako ng patiwarik, at tortyurin sa silyang may kuryente, hinding hindi nyo makukuha ang gusto nyo sa akin. If I gave it to you, it’s not because you persuaded me, It’s because I wanted to.. Remember that.

I remember someone telling me this before:

“Kailangan ibahin mo ang style mo ng blogging. You have to adjust. If you want your readers to continue reading your posts, give them something new. Something that won’t bore them, and drive them away. Dahil sa totoo lang, medyo nakakasawa na entries mo. Yun at yun na lang eh. Mixes, Aila, etc. Bigyan mo sila ng iba naman. Trust me on this one friend, I know how to play with the readers. I know what they want and If I need to make up stories so that they can’t get enough of me, and will come back for more, I will. That’s how you should blog. That’s how u drive traffic to your blog. Kita mo ngayon, nawala ka ng medyo matagal, hindi na sila bumalik. You can’t blame them. Hindi ka kasi nag-uupdate lagi. Tapos nung bumalik ka same style of entries pa rin. Hindi ka na makakabalik sa top blogs nyan”

1. I have to adjust? Bakit? Kahit na may kasagutan pa sa tanong na yan, I don’t care. I will not adjust because I don’t want to. “If it ain’t broken, don’t fix it”.
2. Give them something new daw.. Dahil baka nagsasawa na daw sa post ko tungkol kay Aila at kung anu-ano pa. Let me make this clear and simple. I will post pics of my daughter every single fuckin’ hour of the day if I fuckin’ want to, even if nobody wants to fuckin’ look at them anymore. At pangako ko na titigil lang ako magpaskel ng pics ng anak ko pag may asawa na sya. O kaya naman, kapag sira na ang camera ko. Kaya kung hindi nyo type ang mga pics ng mga cute na babies tulad ni Aila pwes, libre kayong tumambay sa blogs ng iba na puro sentimental music at lovesong videos with lyrics, na galing sa youtube ang laman. Doon kayo makisabay sa pagkanta ng inyong favorite song habang nag-gu-group hug at nagmumuni-muni sa inyong pathetic love life. O kaya naman, doon kayo magpunta sa blog na puro nakakasukang litrato ng mga lalaking ‘half-naked’ at namumukol ang mga burat ang naka-display. O kaya, maki-emo kayo sa mga kapwa nyo emo, magpakalasing kayo sa inyong problema at masalimuot na buhay kahit na ang katotohanan eh wala naman talaga dapat pinoproblema at gawa gawa nyo lang ang inyong depresyon, fuckers.
3. I don’t need to make up stories. Aminado ako paminsan minsan, dagdag-bawas din ako sa kwento para itago ang mga personal na bagay. Hindi ko na siguro kailangan pang i-kwento kung paano nilamutak ni Mrs. Azrael ang bayag ko at nagkalugas-lugas ang bulbol ko noong nag-away kami di ba? Hindi ko na rin siguro kailangan sabihin pa na ang tunay na dahilan kung bakit ako nawala ng matagal ay na-ospital ako ng 2 weeks sa pinas di ba? At minsan kailangang dagdagan ng ‘juicy details ang isang paglalahad para maging ‘immersed’ ang isang tao sa pagbabasa. You get my point, of course you do.. Sa kabila ng dagdag-bawas na yan, ni minsan hindi ako nag-imbento ng seryosong sitwasyon o pangyayari sa buhay ko para lang katuwaan, kaawaan, bigyan ng simpatya, palakpakan, pagnasaan, pagpantasyahan at mahalin ako ng mga mambabasa. Hindi ko kailangan na mahalin ako ng tao. Sagana na ako sa pagmamahal. I have my wife, daughter, family, and friends. They are enough. At kung kalandian naman ang iniaalay sa akin ng isang mambabasa, hindi ko na yan papatulan pa sa blog na ito dahil minsan na akong nalagay sa alanganin dahil dyan. Sa YM pwede. Eto nga pala YM ko –> lllllll_azrael_lllllll (lols)
4. At ‘friend’, sino ka para sabihin na hindi na ako makakabalik sa itaas? Isang tao lang ang magdedesisyon kung babalik ako sa itaas o hindi. At yan ay walang iba kung hindi AKO. Sa maniwala ka’t sa hindi, wala akong pakialam jan sa top dog position na yan. Pinagtripan ko lang yan at pinatunayan sa sarili ko, na in 1 day, if I wanted to, I FUCKIN’ CAN. Parang switch lang ang turing ko jan. Something I can turn ON and OFF anytime I want to. Ngayon naka-ON, bukas-makalawa kapag tinopak ako hindi lang OFF ang gagawin ko dyan. Tutuluyan ko na, at pasasabugin ang kuntador para hindi na mag-ON pang muli.
5. Hindi ko kailangan ibahin style ko. Hindi ko kailangan mag-blog hop 24/7. At wala din akong pakialam kung ang mga dating readers ko eh hindi na magbalikan. Karapatan nilang hindi matipuhan ang aking estilo. Karapatan nilang isipin na walang kwenta ang blog ko. Karapatan nila na sabihing “Azrael’s blog sucks, and Azrael sucks even more”.. Pero karapatan ko rin na huwag bigyang pansin at dedmahin ang kanilang mga misleading at blasphemous remarks. The Lord will punish them evil bastards for their lies.

Para sa ilang tae tao dyan na tuwang tuwa noong nawala ako sa blogosphere ng halos dalawang buwan, at nagsasabing hindi na ako makakabalik sa itaas.. At para sayo ‘friend’, na nagbigay sa akin ng input at unsolicited advice, na walang namang kakwenta kwenta..

Eto ang sa inyo… Isaksak nyo sa baga nyo.

At kung nahihirapan kayong pagkasyahin sa lalamunan nyo ang mga yan papunta sa inyong baga, gamitin nyo ang mga ito bilang pantulak.. Mainit init pa.

Kung talagang ayaw pa rin, kalabitin nyo na lang ako sa YM at hindi ako mag-aatubiling palakihin ang mga butas ng ilong nyo at ipasinghot ang halimuyak ng aking tagumpay.

pahabol: Para sayo ‘friend’ - Sa susunod, bago mo ako bigyan ng tips at pointers tungkol sa blogging, kung paano wag iwanan ng readers, at kung paano makarating sa itaas, i-set mo muna ang filter mo sa ‘tagalog’ at maki-join ka sa aming kasayahan. Pupusta ako, kahit top 10 di ka aabot.

It’s a jungle out there I’m telling you.. And right now, guess who’s KING….

*pasipol-sipol sa isang tabi habang nagsisindi ng yosi…

I’m done ranting for the day.. Got to end this blog entry with my Lenten message to NON-BELIEVERS of the AZRAEL faith..

“GO FORTH AND FUCK THYSELVES!”

I will own you, that’s a promise!

May ilan linggo mo na rin ako pinahirapan. Pag-gising sa umaga, ikaw ang laman ng utak ko. Hindi ako makapagtrabaho ng maayos kai-isip sayo. Hindi makakain ng matino at minsan walang gana kapag pumapasok ang iyong imahe sa aking isipan. Nahihirapan akong matulog at inaabot ng madaling araw kapag naiisip kita, at minsan pati sa panaginip kayakap ka.

Bakit kailangan na mangyari ito? Bakit kailangan malito na naman ako at mawala sa hulog? Bakit kailangan na magdusa akong muli?

Mula ng nasilayan kita, nagbago na naman ang paningin ko sa buhay. Iba ang naging dating mo sa akin. Sa kutis mong puti, talbog ang karamihan. Sa kumikinang at mala-porselana mong balat, walang panama ang iba. Alam mo bang bagay na bagay ka sa kulay kong itim? Para tayong gatas at kape. Pagtitinginan tayo sa publiko, at sigurado akong hahanga at bibilib ang lahat sa akin kapag nakitang isang tisay na tulad mo ang nakadikit sa akin na parang linta.

Alam kong mali na pagnasaan ka. Tao lang ako. Natutukso. Nababaliw. Nauulol. Teka pang-aso pala yun.

Tatapusin ko na ang kabaliwan na ito. Ayoko ng maghirap at magtiis. Wala kang karapatan na paglawayin ako araw-araw. Alam kong hindi kita basta basta makukuha. Mahirap. Matrabaho. Madugo. At makuha man kita, siguradong katakot takot na sampal at araw araw na pag-aaway ang mangyayari sa amin ni misis azrael. Pero wala akong magagawa. Wala syang magagawa. Kailangan kita. Ipaglalaban kita. Gagawin ko ang lahat maging akin ka lang.

Kung kinakailangan gamitan ka ng dahas, gagawin ko. Hindi ako makakapayag na mauwi sa bangungot ang aking magandang layunin para sa ating dalawa. Walang sinuman ang pwedeng humadlang sa aking balak, kahit na ang asawa ko. Humarang pa sya kasama ang buong pamilya nya, isama na rin ang pamilya ko, dedemahin ko lang sila at walang lingon lingon na tatahakin ang daan pupunta sa harapan mo. Ganyan kita kamahal. Ganyan kita ka-kailangan.

Mahal kita pero, may galit din ako sayo. Ikaw ang naging dahilan ng aking depresyon. Nakalimutan ko ang ibang bagay na importante sa pag-aakalang ikaw ang pinakaimportnate sa lahat. At dahil dyan, pahihirapan kita. Araw araw kitang gagamitin hangga’t hindi ako nauubusan ng lakas. At kapag wala na akong lakas at handa ng matulog, wag mong isipin na makakahinga ka at mabibigyan ng panandaliang kalayaan. Ikukulong kita sa isang lalagyan na akmang akma sa iyong pangangatawan, at ikakandado para sigurado akong kahit na alikabok ay hindi madadantayan ang iyong kutis.

Malapit na. Bilang na ang araw. Nakikita ko na ang liwanag na sumisikat sa di kalayuan. Ang liwanag ng aking ngiti na dulot ng ating unang pagtatagpo. Ng unang pagyakap. Ng unang halik. Ng unang pagniniig. Sisiguraduhin ko sayong sa araw na yan, hindi ka na mawawalay sa aking piling.

Konting tiis na na lang. Malapit na. Sa ayaw mo at sa gusto….

I WILL OWN YOU B!TCH!

Gucci Gang caught doing coke, and I have proof!!

I don’t want to mention names, nor pingback blogs that contain related articles about the hottest and most shocking revelation that I have read in a long time, The “GUCCI GANG CONTROVERSY”. However, I would like you to take a look at “the blog” responsible for spilling the beans. Everyone’s talking about it; I myself have spent countless hours reading it. And I must say, I got hooked!

And why shouldn’t I be? Why shouldn’t we be? Yan naman ang gusto nating mga Pinoys di ba? Scandal dito, scandal doon. We find amusement in reading negative things about famous and well-known people doing this and that, getting involved in controversies, and being dragged in the glare of publicity. Talo pa natin ang sumusubaybay sa telenovela. May kanya kanya tayong opinyon kung sino ang tama at sino ang mali. Bida sa atin ang isa, pero sa iba, sya naman ang kalaban. Hindi pa lumalabas ang lahat ng facts, may kanya-kanya na tayong conclusions at endings.

Naalala ko tuloy ang sinabi sa akin noon, ng isang kaibigang nag-ngangalang CC (an acronym of her name).. “This is a dirty industry.. Stay away from my brother and his friends. You will end up in jail, or dead..” Good thing I followed her advice, and never let myself get too comfy with the people she mentioned. Siguro kung hindi, baka nakasali ang name ko sa listahan. Not that I’m rich or influential coz bwakanasyett, I’m not, but because I’m pretty close to CC who happens to be a sister of one of the “Gucci Gang” members.

Aside from being friends with CC, I also had working relations with 4 members of the Gang, hindi ko sasabihin kung sino (sa YM sasabihin lol). Ok naman sila. Approachable bunch of people, good at conversations, at higit sa lahat, mahilig mamigay ng libreng alak at pulutan nyahahahaha! Regular guests ko ang iba sa kanila sa aking mga gigs noon. Lagi silang nagpupunta sa mga venues na tinutugtugan ko. Minsan naman, I get invited to their events, and yes, I do show up. Sayang kaya. Basta libre GO ako! They really lived to party, I’m telling you. Kung ano man ang definition nyo ng salitang ‘party’, sigurado akong iba sa akin. Bahala na kayong mag-isip.

Matagal ko ng nababalitaan yang “Gucci Gang Controversy” na yan. Hindi ko lang pinansin dahil ang dalawa sa main characters eh hindi ko naman kilala. But when I read the list of the members, and saw names of buddies and people that are familiar to me, I can’t help but react and say what’s on my mind. Yung iba ngang bloggers dyan, ni kapitbahay ng isang Gucci Gang member hindi kilala eh, pero bumabangka sa blog entry, ako pa kayang ka-tropa nila?? (ay! kaibigan ng kapatid ng isa pala nyahahaha!)

And what exactly are my thoughts again?? NONE, as a matter of fact. Although I’m inclined to favor one side, I wouldn’t drag myself that deep into another brouhaha that does not concern me. Hangga’t hindi lumalabas ang LAHAT ng katotohanan, wala akong pakialam, period.

I have two reasons why I made this post:

1. Wala lang. Gusto ko lang magkwento. Ganun lang.
2. I want to show proof that I really know the “Gucci Gang”.

This post is not meant to malign, slander or make fun of anyone. I just want everyone to know that, at one point in my life, I was actually associated with some members of the “Gucci Gang”. I almost became a cokehead myself, not that I’m saying they all are.

Unbelievable? BELIEVE IT!, coz I have a photo to prove it! Hanapin nyo na lang kung sino ako dyan..

CLICK AND BE SHOCKED

Ano? Naniniwala na kayo???

—————————————————————————————–

disclaimer: Some of the things you read from my entry are true, some, just figments of my imagination. It’s for you to decipher the truth from the fiction. Pagpasensyahan nyo ang kalikutan ng aking isip. Sabog lang ako sa PEPSI.

Shuttered 002

“Lighters”

 

“Tacks”

 

“Apple iPod”